UK: Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης: Αποκλεισμοί υπαίτιας καθυστερήσεως και ανθρωπίνων δικαιωμάτων

eaw_klein

Παρουσιάζει ενδιαφέρον μια ουσιαστική διάσταση μεταξύ της αγγλικής Extradition Act 2003 (ο Αγγλικός νόμος) και του Κυπριακού περί Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης και των Διαδικασιών Παράδοσης Εκζητουμένων Μεταξύ των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Νόμου του 2004 (133(I)/2004) (ο Κυπριακός νόμος). Αμφότερα τα νομοθετήματα, νοείται, στηρίζονται στην «Απόφαση – Πλαίσιο του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών» (EEL 190 της 18.7.2002, σελ. 1), και την «Οδηγία 2012/13/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Μαΐου 2012 σχετικά με το δικαίωμα ενημέρωσης στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών (ΕΕ: L 142,1.6.2012, σ.1.). Πλην όμως, ο Αγγλικός νόμος παρέχει μία δυνατότητα στο κράτος εκτελέσεως, που δεν παρέχει (τουλάχιστον ευθέως) ο Κυπριακός νόμος και της οποίας γίνεται πλέον καλή χρήση, όπως διαφαίνεται από την πρόσφατη αγγλική νομολογία.

Στην Geleziunas v Prosecutor General’s Office, Republic of Lithuania [2016] EWHC 16 (Admin), το Queen’s Bench Division, Administrative Court (London), εξετάζοντας έφεση εναντίον της αποφάσεως του ποινικού δικαστή του Westminster Magistrates Court να επιτρέψει την παράδοση στις Λιθουανικές Αρχές του εκκαλούντος, εκζητούμενου προσώπου που συνελήφθη κατόπιν εκτελέσεως ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, επέτρεψε την έφεση. Το ενδιαφέρον εστιάζεται όχι τόσο στον λόγο για τον οποίο έγινε επιτρεπτή η έφεση, αλλά στην ύπαρξη της δυνατότητας αυτής στον Αγγλικό νόμο, όπως το Δικαστήριο του κράτους εκτελέσεως εξετάσει τον παράγοντα της παρόδου του χρόνου (passage of time), ειδικά της υπαίτιας (culpable) καθυστέρησης, μεταξύ άλλων, από την ημερομηνία διαπράξεως του αδικήματος, ασχέτως εάν η υπαιτιότητα μπορεί να οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε Αρχή του κράτους εκτελέσως, σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και παραγόντων που σχετίζονται με την ύπαρξη και το περιεχόμενο του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ. Χωρίς να παραγκωνίζεται η ανάγκη συμμορφώσεως με τις υποχρεώσεις που απορρέουν έναντι στο κράτος εκδόσεως, ως δυναμική διατηρήσεως και ενισχύεως της εμπιστοσύνης στη διευρωπαϊκή συνεργασία και την απονομή της δικαιοσύνης, μα όταν τίθεται το ζήτημα της υπαίτιας παρόδου του χρόνου και υπάρχει επιπλέον πραγματική σύγκρουση με το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ, να εξετάζεται η αναγκαιότητα της παράδοσης μέσα από τα φίλτρα των αρχών της αναλογικότητας. Προς περαιτέρω διασφάλιση υπάρχει ρητό «human rights bar», δηλαδή αποκλεισμός της παραδόσεως στη βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γενικότερα.

Το 2010 το ζήτημα της τεράστιας αυξήσεως των εκζητούμενων προσώπων που θα έπρεπε να παραδοθούν σε άλλα κράτη-μέλη λόγω της σχετικής Αποφάσεως – Πλαίσιο (από 24 άτομα το 2004 σε 518 το 2008) είχε παρουσιαστεί ως πρόβλημα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Κυνικά, αναφερόταν ότι οι Πολωνικές Αρχές είχαν ζητήσει τόσα πολλά άτομα από το Ηνωμένο Βασίλειο που κάθε δεκαπενθήμερο είχαν συγκεκριμένη πτήση κλεισμένη μόνο γι’ αυτό το σκοπό.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως εκδόθηκε τον Απρίλιο του 2012 για αδίκημα που αντιμετώπιζε ο εκκαλών στη Λιθουανία και φερόταν να είχε διαπραχθεί από αυτόν και δύο συνεργούς τον Φεβρουάριο 2010. Αυτό αφορούσε σε αισχροκέρδεια, που ενέπλεκε ανέντιμη απόκτηση περιουσίας δια εξαπατήσεως, με αναφορά σε σκαλωσιές και εξοπλισμό αξίας περίπου £ 8.800, που κατατάσσονταν σε «προϊόν υψηλής αξίας». Επρόκειτο για αδίκημα που επαπειλούνταν με μέγιστη ποινή φυλακίσεως τα 8 χρόνια, αλλά που δεν ήταν και το πλέον σοβαρό αδίκημα. Ο εκκαλών είχε εισέλθει νόμιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο αμέσως μετά την ισχυριζόμενη διάπραξη αδικήματος, τον ίδιο μήνα, δηλαδή τον Φεβρουάριο 2010. Δεν ήταν κλασικός φυγάς. Τον Μάϊο εισήλθαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και η σύζυγος και τα πέντε παιδιά τους, όπου ως οικογένεια διαβιούσαν νομίμως και φανερά (ήταν εγγεγραμμένοι στο Home Office από όπου θα μπορούσαν να εντοπιστούν με απλό έλεγχο). Τον Ιούνιο 2010 έγινε μια έρευνα για τον εκκαλούντα στην Λιθουανία χωρίς αποτέλεσμα, το Λιθουανικό ένταλμα συλλήψεως είχε εκδοθεί τον Ιανουάριο 2012 (επομένως υπήρχε καθυστέρηση καί από το κράτος εκδόσεως) και το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως είχε εκδοθεί, όπως προαναφέρθηκε, τον Απρίλιο 2012. Έπειτα εστάλη τον Μάϊο 2012 στην Serious Organised Crime Agency (μετέπειτα National Crime Agency – NCA), που διενήργησε περαιτέρω έρευνες για τον εκκαλούντα, σε σχέση με το πού θα μπορούσε να βρίσκεται, χωρίς αποτέλεσμα. Ο εκκαλών και η σύζυγός του απέκτησαν, στο μεταξύ, και έκτο παιδί, που γεννήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ήταν παρά τον Ιούνιο 2014 (με περαιτέρω 2 χρόνια καθυστέρηση) που η NCA πιστοποίησε το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως.

Ο εκκαλών συνελήφθη την 26.06.2014 και οδηγήθηκε στο Δικαστήριο την επόμενη ημέρα, όπου αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Μετά από σειρά αναβολών έγινε πλήρης ακρόαση την 25.11.2014. Ο εκκαλών και η σύζυγός του παρείχαν μαρτυρία. Ο εκκαλών είχε σταματήσει να εργάζεται για λόγους υγείας και είχε αναλάβει την φροντίδα των έξι παιδιών και της οικίας του. Τα παιδιά ήταν διαφόρων ηλικιών και όλα εκτός από το μικρότερο ακολουθούσαν πλήρη εκπαίδευση. Η σύζυγός του εργαζόταν σε εργοστάσιο, για την εξασφάλιση των απαραιτήτων για τη διαβίωση της οικογένειας και η εργασία της ήταν και η μόνη πηγή εισοδημάτων στην οικογένεια. Προσκομίστηκαν πιστοποιητικά από τα σχολεία των παιδιών και διάφορα άλλα πιστοποιητικά. Το ποινικό Δικαστήριο αποφάσισε την 11.12.2014 επιτρέποντας την παράδοση του εκζητούμενου. Η έφεση του εκκαλούντος, που επιτράπηκε, βασιζόταν σε τρείς λόγους: (α) Ότι η παράδοση θα έπρεπε να είχε αποτραπεί με βάση το άρθρο 14 της του Αγγλικού νόμου εφόσον είχε παρέλθει με υπαιτιότητα των Αρχών μεγάλο χρονικό διάστημα από την ημερομηνία που φέρεται ως ημερομηνία διαπράξεως του αδικήματος, δηλαδή από τον Φεβρουάριο 2010. Περαιτέρω, (β) ότι η παράδοση θα ήταν δυσανάλογη με βάση το άρθρο 21Α(1)(a) του ιδίου νομοθετήματος και το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ, λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα των μελών της οικογένειας του εκκαλούντος και την διαμορφωμένη κατάσταση, και ότι (γ) η παράδοση έβρισκε, επίσης, εμπόδιο στο άρθρο 21Α(1)(b).

Το άρθρο 14 του Αγγλικού νόμου προβλέπει τα εξής:

A person’s extradition to a category 1 territory is barred by reason of the passage of time if (and only if) it appears that it would be unjust or oppressive to extradite him by reason of the passage of time [since he is alleged to have -]

(a) committed the extradition offence (where he is accused of its commission)……

Στην Kakis v Government of the Republic of Cyprus [1978] 1 WLR 779, ο Lord Diplock ερμήνευσε τις λέξεις «unjust» and «oppressive» στο πλαίσιο του άρθρου 8(3) της Extradition Act του 1967. Ήταν κοινώς αποδεκτό ότι αυτή η ερμηνεία ισχύει και καθ’ όσον αφορά το άρθρο 14 του Αγγλικού νόμου, ως εξής:

‘Unjust’ I regard as directed primarily to the risk of prejudice to the accused in the conduct of the trial itself, ‘oppressive’ as directed to hardship to the accused resulting from changes in his circumstances that have occurred during the period to be taken into consideration; but there is room for over lapping, and between them they would cover all cases where to return him would not be fair.

Η εν λόγω ερμηνεία περιλαμβανόταν και στην απόφαση του Privy Council στην Gomes & Goodyear v Government of the Republic of Trinidad and Tobago [2009] UKHL 21 όπου λέχθηκε:

First, the question is not whether it would be unjust or oppressive to try the accused but whether……..it would be unjust or oppressive to extradite him…….Fourthly, no rule of thumb can be applied to determine whether the passage of time has rendered a fair trial no longer possible; much will turn on the particular case……Fifthly, there can be no cut-off point beyond which extradition must inevitably be regarded as unjust or oppressive.

Υπήρχαν εκατέρωθεν διαφορετικοί ισχυρισμοί και θέσεις, ως προς το κατά πόσο υπήρξε υπαίτια καθυστέρηση από την NCA μεταξύ του Μαΐου 2012 (όπου πρωτοέγιναν οι έλεγχοι) και του Ιουνίου 2014 (που εκτελέστηκε το ένταλμα). Το Δικαστήριο ζήτησε τις θέσεις της NCA, που ελήφθηκαν την 24.02.2015, πλην όμως η NCA δεν δικαιολογούσε ικανοποιητικά την καθυστέρηση.

Το άρθρο 21A του Αγγλικού νόμου προνοεί ότι:

Person not convicted: human rights and proportionality

 1.      If the judge is required to proceed under this section (by virtue of section 11), the judge must decide both of the following questions in respect of the extradition of the person («D»)— 

(a) whether the extradition would be compatible with the Convention rights within the meaning of the Human Rights Act 1998;  

(b) whether the extradition would be disproportionate.  

2. In deciding whether the extradition would be disproportionate, the judge must take into account the specified matters relating to proportionality (so far as the judge thinks it appropriate to do so); but the judge must not take any other matters into account.  

3. These are the specified matters relating to proportionality: 

(a) the seriousness of the conduct alleged to constitute the extradition offence;  

(b) the likely penalty that would be imposed if D was found guilty of the extradition offence;  

(c) the possibility of the relevant foreign authorities taking measures that would be less coercive than the extradition of D.  

(4) The judge must order D’s discharge if the judge makes one or both of these decisions— 

(a) that the extradition would not be compatible with the Convention rights;  

(b) that the extradition would be disproportionate.  

(5) The judge must order D to be extradited to the category 1 territory in which the warrant was issued if the judge makes both of these decisions— 

(a) that the extradition would be compatible with the Convention rights;  

(b) that the extradition would not be disproportionate.  

(6) If the judge makes an order under subsection (5) he must remand the person in custody or on bail to wait for extradition to the category 1 territory.  

(7) If the person is remanded in custody, the appropriate judge may later grant bail.  

(8) In this section «relevant foreign authorities» means the authorities in the territory to which D would be extradited if the extradition went ahead.

Σχετικά με το άρθρο 8, το Δικαστήριο παρέπεμψε στην Norris v Government of the United States of America (No.2) [2010] 2 AC 487 όπου ο Lord Phillips είπε:

The reality is that it is only if some quite exceptionally compelling feature, or combination of features, is present that interference with family life consequent upon extradition will be other than proportionate to the objective that extradition serves…..Instead of saying that interference with article 8 rights can only outweigh the importance of extradition in exceptional circumstances it is more accurate and more helpful to say that the consequences of interference with article 8 rights must be exceptionally serious before this can outweigh the importance of extradition.

Έγινε, επίσης, υπενθύμιση των αρχών που αναπτύχθηκαν στην HH v Deputy Prosecutor of the Italian Republic, Genoa [2012] UKSC 25 – όπου η Baroness Hale JSC είπε:

(1) There may be a closer analogy between extradition and the domestic criminal process than between extradition and deportation or expulsion, but the court has still to examine carefully the way in which it will interfere with family life.  

(2) There is no test of exceptionality in either context.  

(3) The question is always whether the interference with the private and family lives of the extraditee and other members of his family is outweighed by the public interest in extradition. 

(4) There is a constant and weighty public interest in extradition: that people accused of crimes should be brought to trial; that people convicted of crimes should serve their sentences; that the United Kingdom should honour its treaty obligations to other countries; and that there should be no «safe havens» to which either can flee in the belief that they will not be sent back.  

(5) That public interest will always carry great weight, but the weight to be attached to it in the particular case does vary according to the nature and seriousness of the crime or crimes involved.  

(6) The delay since the crimes were committed may both diminish the weight to be attached to the public interest and increase the impact upon private and family life.  

(7) Hence it is likely that the public interest in extradition will outweigh the article 8 rights of the family unless the consequences of the interference with family life will be exceptionally severe…. …the court would be well advised to adopt the same structured approach to an article 8 case as would be applied by the Strasbourg Court. First, it asks whether there is or will be an interference with the right to respect for private and family life. Second, it asks whether that interference is in accordance with the law and pursues one or more of the legitimate aims within those listed in article 8.2. Third, it asks whether the interference is «necessary in a democratic society» in the sense of being a proportionate response to that legitimate aim. In answering that all-important question it will weigh the nature and gravity of the interference against the importance of the aims pursued. In other words, the balancing exercise is the same in each context: what may differ are the nature and weight of the interests to be put into each side of the scale.

Άντλησε καθοδήγηση, επίσης, από την Polish Judicial Authorities v Adam Celinski & others [2015] EWHC 1274 (Admin).

Η γενικότερη τάση στην Κυπριακή πραγματικότητα είναι η έκδοση εκζητούμενων προσώπων που συλλαμβάνονται κατόπιν εκελέσεως ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως να αντιμετωπίζεται με περισσή διαδικαστικότητα, καθώς υπάρχει δυσκολία στον Κυπριακό νόμο να βρεθεί πρόσφορο έδαφος για υποβολή μη συγκαταθέσεως στην παράδοση. Το όλο σύστημα βασίζεται σε τεκμήριο κοινής εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών-μελών και κατά μία άποψη δεν χωράνε ερωτήσεις (παρόλο που αντίστοιχο τεκμήριο ότι όλα τα κράτη-μέλη διαθέτουν επαρκή δικονομικά εχέγγυα δεν θεμελιώνεται, πέρα από την ευρωπαϊκή υποχρέωση και κλήση εγκαθιδρύσεως τέτοιου συστήματος με ελάχιστα εχέγγυα σύμφωνα με το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ). Τα όποια τυπικά ελαττώματα περιεχομένου ή τύπου του εντάλματος, που μπορούν να απασχολήσουν το περιεχόμενο μιας ενστάσεως, δεν είναι τελικά ανυπέρβλητα. Σπανιότερα τίθενται ζητήματα ταυτότητος. Τα περιγραφόμενα αδικήματα για τα οποία γίνεται η παράδοση (αδικήματα εκδόσεως) χωρίς έλεγχο του διττού αξιοποίνου είναι επιπλέον ευρέως διατυπωμένα, ώστε εν τέλει, παρά τη θέση ποινολογικού ορίου, να μπορούν, θεωρητικά να περιλάβουν και μη σοβαρά αδικήματα (π.χ. κλοπή φιστικιών). Όλες οι υπόλοιπες, αρχικά φαινομενικές οδοί διαφυγής, τελικά καταλήγουν στο ίδιο σημείο, στην αναγκαιότητα της παραδόσεως. Το εύρος των λόγων μη υποχρεωτικής ή προαιρετικής μη εκτελέσεως (άρθρα 13 – 14) είναι αρκετά περιορισμένο, ενώ η μεγάλη γενικότητα της επιφυλάξεως του άρθρου 2 § 2 πρώτο εδάφιο, δεν ήταν, μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα βοηθητική.

Όμως η Αγγλική τοποθέτηση (που εξετάζεται εν προκειμένω) ξεκινά από τον συνειρμό ότι η Απόφαση – Πλαίσιο και κατ’ επέκταση τα διάφορα εγχώρια νομοθετήματα, σύμφωνα με αυτήν, θεσπίστηκαν για την αντιμετώπιση των εγγενών καθυστερήσεων σε διαδικασίες εκδόσεως φυγοδίκων εντός Ε.Ε., για την επιτάχυνση και απλοποίηση της διαδικασίας με αυξημένο βαθμό διαδικαστικότητας (βλ. και Case C-396/11 Ciprian Vasile Radu (29 Ιανουαρίου 2013, Grand Chamber). Από την πρώτη στιγμή θεσπίσεως της νέας διαδικασίας, σχετικά με το ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως, υπήρχαν αντιδράσεις διαφόρων φορέων του Ηνωμένου Βασιλείου, εφόσον δεν υπήρχαν ξεκάθαροι αποκλεισμοί βασιζόμενοι στα ανθρώπινα δικαιώματα και στην αρχή της αναλογικότητας. Με την «ευρωπαϊκή διαδικασία» οι προθεσμίες καθορίστηκαν σύντομες, το έδαφος προβολής ενστάσεων, όντως, περιορίστηκε. Ωστόσο, εάν ο λόγος γίνεται για υπαίτια καθυστέρηση σε αυτή τη διαδικασία, ούτως ή άλλως, αυτή εξοβελίζει τον ίδιο τον σκοπό της υπάρξεως της διαδικασίας. Πέραν των λοιπών προβλημάτων.

Ήταν χαρακτηριστική η περίπτωση ενός 18 χρονου Βρετανού, που είχε μεταβεί στην Ισπανία για διακοπές με δύο φίλους του, όπου και οι τρείς συνελήφθηκαν για υπόθεση πλαστών χαρτονομισμάτων, που εν πάση περιπτώσει ο 18 χρονος δεν είχε ο ίδιος στην κατοχή του και δεν γνώριζε πώς αυτά (ο λόγος γίνεται για δύο χαρτονομίσματα των €50) είχαν βρεθεί στην κατοχή των φίλων του και στο δωμάτιο που είχαν ενοικιάσει. Επέστρεψε σπίτι του, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και 4 χρόνια μετά είχαν χτυπήσει την πόρτα του φοιτητικού του δωματίου οι αστυνομικοί για να τον συλλάβουν προς εκτέλεση ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως. Εκδόθηκε στην Ισπανία και μεταφέρθηκε σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στη Μαδρίτη, αναμένοντας τη δίκη του, πληροφορούμενος από τους συγκρατούμενούς του ότι θα μπορούσε να αναμένει και μέχρι 2 χρόνια. Με αυτά τα δεδομένα αναγκάστηκε να παραδεχθεί ενοχή, σκεφτόμενος ότι τουλάχιστον θα μπορούσε να πολεμήσει την υπόθεση από την δική του χώρα, πιθανόν εκτίοντας την ποινή του στη χώρα του, με δικηγόρο με τον οποίο να μπορεί να επικοινωνεί στη μητρική του γλώσσα. Δεν έγινε οτιδήποτε από αυτά, ο νεαρός ξόδεψε 9 μήνες στην ισπανική φυλακή, εγκλεισμός που παρατάθηκε μετά την παραδοχή του. Όταν επιτέλους κατάφερε να επιστρέψει στη χώρα του συνέχισε με τις σπουδές του και με τα όνειρά του αλλά και με ένα βεβαρυμένο ποινικό μητρώο.

Διανύουμε μιαν εποχή ενισχύσεως των δικονομικών δικαιωμάτων και αναγκαίας ενδυναμώσεως της διασφαλίσεως της δικονομικής θέσεως των κατηγορούμενων και υπόπτων σε ποινικές διαδικασίες. Ο σχετικός ευρωπαϊκός οδικός χάρτης δεν υπήρχε κατά το χρόνο της Αποφάσεως – Πλαισίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περίπτωση απορρίψεως του αιτήματος παραδόσεως, δεν υπάρχει ακόμα ρητή πρόνοια διαγραφής του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως που έχει εκδοθεί. Στην περίπτωση της Deborah Dark, η τελευταία είχε συλληφθεί στη Γαλλία το 89’ για αδικήματα σχετικά με ναρκωτικά. Παρέμεινε υπό κράτηση μέχρι τη δίκη της για χρονική περίοδο 8 και πλέον μηνών και εν τέλει αθωώθηκε, επομένως επέστρεψε στην Αγγλία. Ωστόσο, ασκήθηκε έφεση κατά της αθωωτικής αποφάσεως, γεγονός για το οποίο η ίδια δεν ενημερώθηκε, με αποτέλεσμα η έφεση να ακουστεί στην απουσία της το 90’ και να βρεθεί ένοχη κατ’ έφεση και να επιβληθεί από το εφετείο σε αυτήν ποινή φυλακίσεως 6 ετών, απόφαση για την οποία, επίσης, δεν είχε ενημερωθεί. Μετά από 15 χρόνια, το 2005 εκδόθηκε από τις Γαλλικές Αρχές ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως και η Deborah καθίστατο εκζητούμενο πρόσωπο με αίτημα να παραδοθεί στη Γαλλία για να εκτίσει την ποινή της. Το 2007 η εκζητούμενη μετέβη για διακοπές στην Τουρκία, όπου συνελήφθη, χωρίς να ήταν δυνατόν να της εξηγηθεί ο λόγος, με αποτέλεσμα να αφεθεί ελεύθερη. Με την επιστροφή της στην Αγγλία μετέβη η ίδια στις Αρχές και ρώτησε για το τι συμβαίνει, γιατί συνελήφθη, και οι Αγγλικές αρχές την διαβεβαίωσαν ότι δεν εκκρεμούσε εναντίον της ευρωπαϊκό ένταλμα συλλήψεως. Το 2008 η εκζητούμενη μετέβη στην Ισπανία όπου διαβιούσε ο συνταξιούχος πατέρας της, για να τον δει. Όταν θα επέστρεφε στην Αγγλία, συνελήφθη προς εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως και τέθηκε υπό κράτηση στην Ισπανία, με αίτημα εκδόσεώς της στη Γαλλία. Το Ισπανικό Δικαστήριο αρνήθηκε να προβεί στην εκτέλεση, στη βάση της μεγάλης παρόδου του χρόνου και της αδικαιολόγητης καθυστερήσεως. Η Deborah επέστρεψε στην Αγγλία, όπου όμως ο γολγοθάς της συνεχίστηκε, εφόσον επανασυνελήφθη στο αεροδρόμιο του Gatwick, για τον ίδιο λόγο, αναμένοντας μια νέα δίκη για το ίδιο αντικείμενο, την παράδοσή της στη Γαλλία. Το Αγγλικό δικαστήριο (που εισήγαγε τις προαναφερόμενες συναφείς διατάξεις) επίσης απέρριψε το αίτημα το 2009. Ωστόσο, το πρόσωπο παρέμενε ή και παραμένει εκζητούμενο μέχρι οι Γαλλικές αρχές να ακυρώσουν το ευρωπαϊκό ένταλμα.

Χωρίς περαιτέρω επέκταση, το ερώτημα (που υπενθυμίζει πάντως η πρόσφατη αγγλική νομολογία, εξου και η αναφορά) είναι (και παραμένει ανοιχτό): Μήπως η Ε.Ε. χρειάζεται ένα εκσυγχρονισμένα «δικαιότερο» σύστημα ευρωπαϊκού εντάλματος συλλήψεως, με πιο ολοκληρωμένη αναφορά, συν τοις άλλοις, και σε αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s