UK: Διευρυμένη η δυνατότητα εγγραφής Charging Order

Charging_order_image_630_420_90_s_c1

Πρόσφατα, το Chancery division του High Court, εξέδωσε μια ενδιαφέρουσα απόφαση στην Walton v Allman [2015] EWCH 3325 (Ch), με την οποία, μεταξύ άλλων, επικύρωσε, απόφαση επιτρέψεως σε πιστωτή να εκτελέσει δικαστική απόφαση εναντίον οφειλέτη, με εγγραφή και οριστικοποίηση Charging Order επί ακινήτου που ήταν εγγεγραμμένο επ’ ονόματι άλλου προσώπου, επί της οποίας, όμως, ο οφειλέτης είχε συμφέρον μη προσδιορισμένο ποσοτικά.

Η κυρία W το 2011 ήγειρε αγωγή εναντίον της κυρίας A για παράβαση συμβάσεως σχετικά με την πώληση ενός μικρού αλόγου τύπου πόνυ. Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγωγής, η εναγόμενη αιτήθηκε ασφάλειας εξόδων εναντίον της ενάγουσας, που φαινόταν να μην έχει περιουσία για να ανταποκριθεί στα έξοδα της εναγομένης, σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής. Η ενάγουσα προέβαλε ένσταση στην αίτηση αυτή, ισχυριζόμενη, στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας, ότι έχει εξ’ επιεικείας συμφέρον στην οικογενειακή οικία, που ήταν εγγεγραμμένη στο όνομα του συζύγου της, λόγω της συνεισφοράς της στο γάμο της με τον σύζυγό της ως σύζυγος και μητέρα και δεν υπήρχε οτιδήποτε να αναιρέσει αυτό το συμφέρον της. Στη βάση της εν λόγω δηλώσεώς της, η αίτηση της Α για ασφάλεια εξόδων εναντίον της W είχε απορριφθεί. Επρόκειτο για οικία εγγεγραμμένη επ’ ονόματι του κυρίου W, που την αγόρασε το 1992. Ο κύριος W παντρεύτηκε με την κυρία W το 1998 και χρησιμοποιούσαν το σπίτι εκείνο ως την συζυγική τους οικία. Εν τέλει, η αγωγή της ενάγουσας W, όντως, απορρίφθηκε, με έξοδα εναντίον της, που ανήλθαν σε £30.000= (που στην πορεία βέβαια με τη δικονομική συμπεριφορά της W πολλαπλασιάστηκαν).

Λόγω μη πληρωμής των εξόδων από την κυρία W, η κυρία A αιτήθηκε εγγραφής Charging Order επί της οικίας του συζύγου της κυρίας W, στην οποία η τελευταία είχε, σύμφωνα με δικές της προηγούμενες ένορκες δηλώσεις, συμφέρον. Δεν αιτήθηκε και διαταγής για άμεση πώληση του ακινήτου, παρά μόνον για επιβάρυνσή του, και βασικά δεν επιθυμούσε να αιτηθεί πωλήσεώς του ακινήτου προς παρόν. Το Cardiff County Court εξέδωσε το Interim Charging Order και διαβίβασε περαιτέρω την αίτηση στο Chesterfield County Court της περιφέρειας του ακινήτου. Στο πλαίσιο της διαδικασίας ενώπιον του Chesterfield County Court για την έκδοση του Final Charging Order, η W προέβαλε ένσταση, στην οποία ισχυριζόταν, μεταξύ άλλων, εντελώς ασυμβίβαστα με την προηγούμενη ένορκη της δήλωση, ότι δεν έχει οποιοδήποτε συμφέρον κατά το νόμο ή την επιείκεια στην περιουσία και ότι ουδέποτε είχε. Προσκόμισε, επίσης, ένορκη δήλωση του συζύγου της που ισχυριζόταν το ίδιο. Το Δικαστήριο διέταξε αποκάλυψη και επιθεώρηση συγκεκριμένων εγγράφων (μεταξύ των οποίων αιτήσεις σχετικά με το ακίνητο, αλληλογραφία με μεσίτες, έγγραφα ασφαλειών σχετικά με το ακίνητο, καταστάσεις λογαριασμών στις οποίες να διαφαίνεται κίνηση σχετικά με το σπίτι, κτλ), διαταγή στην οποία η κυρία W δεν συμμορφώθηκε. Ο κύριος W, ιδιοκτήτης της οικίας, προστέθηκε επισήμως στη διαδικασία για την οριστικοποίηση του Charging Order, αρνούμενος ότι η σύζυγός του έχει οποιοδήποτε συμφέρον στην οικία. Εκδόθηκε διαταγή ένορκης αποκαλύψεως εγγράφων αναφορικά και με τον κ. W. Στη δίκη, η κ. W, επικαλούμενη έντονο άγχος, ενώ ήταν παρούσα, αρνήθηκε να δώσει προφορική μαρτυρία. Εξετάστηκε και αντεξετάστηκε ο κ. W.

Το Δικαστήριο, όμως, προέβη σε εύρημα, βάσει της αποδεκτής ενώπιον του μαρτυρίας, ότι η κυρία W έχει συμφέρον ή δικαίωμα στην οικία του συζύγου της (εξ υπαγωγής εμπίστευμα κοινής προθέσεως), βάσει του οποίου έκανε τελικό το Charging Order, χωρίς να ασχοληθεί με την αξία του υπό αναφορά συμφέροντος ή δικαιώματος και να το προσδιορίσει ποσοτικά, κρίνοντας ότι δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη σε εκείνο το στάδιο. Καταδίκασε τους W σε περαιτέρω έξοδα £12,261.16, που επίσης δεν τιμήθηκαν. Η κ. W αιτήθηκε άδειας για να εφεσιβάλει την απόφαση του Chesterfield County Court. Της αιτήσεως επιλήφθηκε ο έντιμος HHJ Inglis, στο Nottingham County Court, που επέτρεψε την έφεση με διαταγή όπως η έφεση εκδικαστεί ως επανεκδίκαση από Circuit Judge. Έδωσε, επίσης, περαιτέρω οδηγίες, σε σχέση με την αποκάλυψη εγγράφων, που θα έπρεπε να γίνει για το σκοπό αυτό. Η κ. W αποκάλυψε κάποια έγγραφα αλλά όχι όλα και μεταξύ των απόντων εγγράφων ήταν και οι καταστάσεις λογαριασμού σχετικά με τα έξοδα της οικίας. Ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ των δικηγόρων για το εάν αυτές ήταν σχετικές και θα έπρεπε να αποκαλυφθούν. Οι δικηγόροι της κ. Α θεώρησαν ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση της κ. W στη διαταγή του Δικαστηρίου, εισηγούμενοι, με επιστολή τους στο Nottingham County Court να διαγράψει την έφεση λόγω αυτής της μη συμμόρφωσης της κ. W. Η επιστολή και η έφεση της W τέθηκαν ενώπιον του έντιμου HHJ Godsmark QC, που έκρινε ότι η έφεση είχε ήδη διαγραφεί, λόγω παράβασης των οδηγιών του έντιμου HHJ Inglis. Ωστόσο, το Δικαστήριο επέτρεψε στην πλευρά της W να υποβάλει αίτηση για άρση της παρατυπίας για να εξεταστεί τυχόν σχετικό αίτημα. Σε μεταγενέστερο χρόνο εξέτασε την αίτηση της W για άρση της παρατυπίας και εφαρμόζοντας το τεστ της Denton v TH White Limited [2014] 1 WLR 3926 απέρριψε την αίτηση. Οι W εφεσίβαλαν αυτή την απόφαση, μαζί και την απόφαση του Chesterfield County Court για την οριστικοποίηση του Charging Order.

Θα σταθώ μόνο στο Charging Order, όπου το High Court, εξετάζοντας την έφεση επικύρωσε την απόφαση του Chesterfield County Court. Το Δικαστήριο άρχισε από το γράμμα του αγγλικού νόμου και παρέπεμψε και στις  First National Securities v Hegerty [1985] QB 850 (CA) και Royal Oak Property Co. v Iktilat [2008] EWHC 1703. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Charging Orders Act 1979, ένα Charging Order μπορεί να εγγραφεί επί οποιουδήποτε συμφέροντος έχει δικαιωματικά ο οφειλέτης του χρέους, αρκεί να μπορεί να περιγραφεί επαρκώς στην διαταγή (π.χ. στοιχεία ακινήτου), περιγραφή, όμως, που δεν απαιτεί την ποσοτική εξακρίβωση ή εκτίμησή του επιβαρυνόμενου συμφέροντος, όπως περαιτέρω προϋποθέσεις δεν απαιτούν και τα σχετικά έντυπα που υπάρχουν για το σκοπό αυτό. Η πλευρά της W βασίστηκε σε νομολογία επί της Trusts of Land and Appointment of Trustees Act 1996, όπως την Jones v Kernott [2012] 1 AC 776  και την  Oxley v Hiscock [2005] Fam 211 που υφίστατο για τους σκοπούς του νόμου εκείνου, και δεν προσκόμισε αυθεντία σχετική με τα Charging Orders, επομένως, το High Court δεν δέχδηκε τον ισχυρισμό της ότι δεν μπορεί να επιβαρυνθεί το συμφέρον επί περιουσίας με μόνο εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη πρόσωπο άλλο από τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους.

Όπως επεσήμανε το High Court, ο σκοπός του Charging Order, είναι να παρέχει στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ασφάλεια για την πληρωμή του χρέους, με την εγγραφή επιβαρύνσεως που δεν υπεισέρχεται στην κυριότητα ή την κατοχή (equitable charge), μα που του δίνει δικαίωμα ανακτήσεως του χρέους κατά προτεραιότητα σε περίπτωση πωλήσεως της επιβαρυνόμενης περιουσίας, ταυτόχρονα με τη δυνατότητα να αιτηθεί την πώληση υπό κάποιες διαφορετικές προϋποθέσεις. Αντίστοιχο δικαίωμα οικοθελούς χρήσεως ενός τέτοιου «συμφέροντος» ως περιουσιακού στοιχείου, για σκοπούς εξασφαλίσεως ή άλλου είδους εκμεταλλεύσεως, έχει και ο ίδιος ο οφειλέτης, επομένως γιατί να μην έχει ο πιστωτής για τους σκοπούς εκτελέσεως με εγγραφή Charging Order. Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο επεσήμανε την ανάγκη για πρακτικότητα και ταχύτητα της διαδικασίας εγγραφής ενός Charging Order και της οριστικοποιήσεως του, όπου όποια καθυστέρηση θα μπορούσε να είναι μοιραία για τον πιστωτή (που μέχρι την οριστικοποίηση του Charging Order, ο οφειλέτης θα μπορούσε να τεθεί σε καθεστώς πτωχεύσεως όπως στην Roberts Petroleum v Bernard Kenny [1982] 1 WLR 301 ή να επηρεαστεί διαφορετικά αυτό το συμφέρον του). Επομένως, και αυτοί οι σκοποί του νόμου δεν συνάδουν με την επιβολή κάποιας πρόσθετης προϋποθέσεως αναμονής εκτιμήσεως και κάποιας μακράς διαδικασίας ποσοτικού προσδιορισμού του προς επιβάρυνση συμφέροντος ή δικαιώματος. Η ποσοτική έκταση του συμφέροντος δεν κρίθηκε αναγκαία ούτε στην First National Securities v Hegerty [1985] 1 QB 850, σημείο που δεν ανατράπηκε κατ’ έφεση, ενώ υπάρχουν αποφάσεις που ορίζουν την αναγκαιότητα τέτοιου προσδιορισμού στο μεταγενέστερο στάδιο της πωλήσεως, όπως η Hameed v Qayyum [2008] EWHC 2274 (Ch), που επικυρώθηκε στην [2009] EWCA Civ 352. Όντως, άλλο είναι το ζήτημα εάν σε μεταγενέστερο στάδιο, εάν και όταν εκτελεστεί το Charging Order με πώληση του ακινήτου, θα πρέπει να προσδιοριστεί το επιβαρυνόμενο συμφέρον εκ του οποίου μπορεί να ανακτηθεί το χρέος. Σε εκείνο το στάδιο της εξετάσεως εκδόσεως εντάλματος πωλήσεως του ακινήτου προσδιορίζεται ποσοτικά το επιβαρυνόμενο συμφέρον και αυτό που θα διατεθεί προς ικανοποίηση το εξασφαλιζόμενου χρέους του πιστωτή. Μπορεί ο πιστωτής να μην δικαιούται σε πώληση, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει, κατά το High Court, να εγγράψει τελικό Charging Order, εφόσον θεωρείται, το στάδιο της πωλήσεως, ένα ξεχωριστό και ανεξάρτητο στάδιο, κατά το οποίο στην δικαστική κρίση επενεργούν πολλοί άλλοι παράγοντες, μεταξύ άλλων και το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ και την εξέταση τυχόν επεμβάσεως σε αυτόν με βάση την αρχή της αναλογικότητας. Στον πιστωτή, όμως, μπορεί να επαρκεί το πλεονέκτημα που δίνει μόνη η επιβάρυνση. Κατά γενικό κανόνα ο δικαιούχος της επιβαρύνσεως είναι αυτός που θα αποφασίσει εάν, και εάν ναι, πότε, θα εκτελέσει την επιβάρυνσή του επιδιώκοντας πώληση, όπως προκύπτει και από τις Silven Properties Limited v RBS [2004] 1 WLR 997 παρ. 14 που αναφέρεται στην Raja v Austin Gray [2003] 1 EGLR 91 παρ. 59, στην China and South Sea Bank v Tan [1990] 1 AC 536 και στην Tse Kwong Lam v Won Chit Sen [1983] 1 WLR 1349, και το ίδιο πρέπει να ισχύει και στην περίπτωση του Charging Order.

Η σημαντικότητα της αποφάσεως για τους πιστωτές που επιθυμούν να εκτελέσουν στην Αγγλία εναντίον οφειλετών που φαίνονται να μην έχουν ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη επ’ ονόματί τους, είναι κυρίως στην διάγνωση της δυνατότητας εκδόσεως Charging Order επί συμφέροντος που ο οφειλέτης κατέχει δικαιωματικά σε ακίνητη περιουσία. Κατ’ επέκταση στη δυνατότητά τους να ερευνούν για την ύπαρξη τέτοιου συμφέροντος ή δικαιώματος (π.χ. ακίνητο στο όνομα του συζύγου). Έπειτα, στην διάγνωση της δυνατότητάς τους να το πράξουν χωρίς κατ’ ανάγκη να μπουν στη διαδικασία του ποσοτικού προσδιορισμού του προς επιβάρυνση συμφέροντος και άμεσα. Η απόφαση είναι πρόσθετα σημαντική ως προς το θέμα της αναγκαιότητας ποσοτικού προσδιορισμού του επιβαρυνόμενου συμφέροντος, σε μέτρο επιβαρύνσεως τύπου equitable charge, όταν δεν εξετάζεται εκτέλεσή του δια αιτήσεως εκδόσεως εντάλματος πωλήσεως, που παραπέμπει, ως ένα βαθμό, και στη λειτουργία των δικών μας ΜΕΜΟ, σε σχέση με την αξία των επιβαρυνόμενων ακινήτων, που κατά μία άποψη είναι αδιάφορη για τους σκοπούς της δεσμεύσεως (μπορεί να δεσμευτεί περιουσία ύψους €1.000.000= για χρέος €10.000=). Να σημειωθεί, βέβαια, ότι ο Κυπριακός νόμος, δηλαδή το άρθρο 53 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, περιέχει πρόσθετη προϋπόθεση, η επιβαρυνόμενη περιουσία να είναι και εγγεγραμμένη στο όνομα του καθ’ ου η εκτέλεση με εγγραφή ΜΕΜΟ, στα βιβλία του Κτηματολογίου, εκτός από την προϋπόθεση αυτός να έχει συμφέρον επί της επιβαρυνόμενης περιουσίας (to be beneficially interested). Λόγω αυτής της διαστάσεως και του γράμματος, δεν μπορεί, στην Κύπρο, να δεσμευτεί με ΜΕΜΟ συμφέρον σε ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη επ’ ονόματι άλλου προσώπου, που δεν είναι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης του χρέους. Αυτό το γράμμα θα πρέπει, ίσως, κάποια στιγμή, να αλλάξει, ώστε να διευρύνει και στην Κύπρο την δυνατότητα του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή να εγγράψει την δικαστική του απόφαση και επί συμφέροντος του οφειλέτη σε ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα άλλου. Στην Κύπρο, μάλιστα, η διεύρυνση αυτή είναι, ενδεχομένως, επιβεβλημένη λόγω των διαχρονικών προβλημάτων έγκαιρης εκδόσεως τίτλων ιδιοκτησίας. Είναι, βέβαια, υπό κάποιες προϋποθέσεις, εφικτή η εγγραφή σημειώσεως τύπου γενικής απαγορεύσεως επί ενός κατατεθειμένου πωλητηρίου συμβολαίου. Και ο δικός μας νόμος, επίσης, δεν προϋποθέτει ποσοτικό προσδιορισμό της επιβαρύνσεως με αναφορά στην αξία του επιβαρυνόμενου ακινήτου, σε συνάρτηση με το ύψος του χρέους.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s