UK: Απώλεια εξαρτήσεως: Πολλαπλασιαστής από την ημερομηνία της δίκης και όχι του θανάτου

calculating-loss-of-earnings

Στην χθεσινή του απόφαση, στην Knauer (Widower and Administrator of the Estate of Sally Ann Knauer) (Appellant) v Ministry of Justice (Respondent) [2016] UKSC 9, το Supreme Court του Ηνωμένου Βασιλείου, ανέτρεψε, τελικά, το προηγούμενο των Cookson v Knowles [1979] AC 556 και Graham v Dodds [1983] 1 WLR 808, σχετικά με την χρήση του πολλαπλασιαστή από την ημέρα του θανάτου του θύματος, στις περιπτώσεις υπολογισμού της απώλειας της εξαρτήσεως του ενάγοντος.

Εν ολίγοις, στο αδίκαιο των αστικών αδικημάτων, η επιδίκαση αποζημιώσεων έχει σκοπό να φέρει το πρόσωπο, που αποδεικνύεται ότι ζημιώθηκε από το αδίκημα, όσο γίνεται εγγύτερα, στη θέση στην οποία αυτό θα βρισκόταν, εάν δεν ελάμβανε χώρα το εν λόγω αδίκημα, στην «προτέρα του θέση». Η «πλήρης αποζημίωση» δεν πρέπει να οδηγεί σε πλουτισμό του ζημιωθέντος, αλλά ούτε και να αφήνει ακάλυπτη οποιαδήποτε πτυχή της ζημιάς του. Υπάρχουν απώλειες τις οποίες δεν «αποκαθιστούν», κατ’ ουσίαν, τα χρήματα, ειδικά στις περιπτώσεις που συνεπεία του αστικού αδικήματος επέρχεται θάνατος του θύματος και υπάρχει εξαρτώμενο πρόσωπο που απαιτεί. Η απώλεια της εξαρτήσεως, ως ζημιά, θεωρούμενη με νομικούς όρους, και που προσπαθεί να θεραπεύσει το δίκαιο, είναι ένα σημαντικό και δυσπροσέγγιστο σημείο, όπως, γενικότερα, οι απώλειες που αφορούν στο μέλλον.

Η διαχρονική προσέγγιση ήταν να υπολογίζονται οι απώλειες από την ημέρα του θανάτου του θύματος και μέχρι την ημέρα της δίκης (επίδοσης Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής) και γι’αυτές να επιδικάζεται ένα εφάπαξ ποσό. Η λογική της λήψεως της ημερομηνίας του θανάτου του θύματος ήταν, μάλλον, ότι μετά από αυτή την ημερομηνία δεν είναι οτιδήποτε βέβαιο. Για το χρονικό διάστημα μετά τη δίκη, να χρησιμοποιείται η μέθοδος του πολλαπλασιαστή / πολλαπλασιαστέου. Ο πολλαπλασιαστής αντανακλά το προσδόκιμο επιβιώσεως του θύματος, υπό κανονικές συνθήκες και με πραγματική (κατά το δυνατόν) προσέγγιση, κατά τη διάρκεια του οποίου ο θανών θα εξακολουθούσε να παρέχει τις υπηρεσίες του στον ενάγοντα, αφαιρουμένου ενός ποσοστού που αναφέρεται στον απρόβλεπτο παράγοντα (π.χ. θάνατος του θύματος από άλλη αιτία στο χρονικό διάστημα μέχρι τη δίκη ή παύση των υπηρεσιών του θύματος για άλλο λόγο, που είναι μέσα στην ανθρώπινη ζωή, κτλ). Υπάρχει, περαιτέρω, έκπτωση, μεταξύ άλλων, βασιζόμενη στο ότι ο ενάγων λαμβάνει ένα εφάπαξ ποσό χρημάτων «σήμερα», που εάν δεν επισυνέβαινε το κακό, θα επωφελούνταν σε διάρκεια μελλοντικών χρόνων.

Κατά το Supreme Court, ο υπολογισμός της απώλειας εξαρτήσεως από την ημερομηνία του θανάτου του θύματος, αντί από την ημερομηνία της δίκης, συνεπάγεται απώλεια του ενάγοντος, όταν αυτός υπόκειται σε σωρηδόν εκπτώσεις, με τη δικαιολογία ότι λαμβάνει «σήμερα» χρήματα, που όμως δεν λαμβάνει πραγματικά πριν από το πέρας της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, η διαφορά υπολογίζονταν στις GBR53.000= και ήταν διόλου ευκαταφρόνητη. Το Supreme Court θεωρεί ότι αυτός ο τρόπος υπολογισμού αφήνει ακάλυπτα τα εξαρτώμενα πρόσωπα, σε μεγάλο βαθμό.

Στην Cookson v Knowles το ζήτημα ήταν κατά πόσο θα επιδικάζονταν τόκοι επί όλου του ποσού των αποζημιώσεων. Τόσο το Court of Appeal όσο και το House of Lords είχαν τοποθετηθεί αρνητικά. Οι αποζημιώσεις θα έπρεπε, αποφάσισαν, να διαχωρίζονται σε προ-δίκης και μετά-δίκης αποζημιώσεις και ο τόκος για τις πρώτες να επιδικάζεται στο ½ ενώ να μην επιδικάζεται τόκος για τις τελευταίες. Επίσης, στο λόγο του Lord Fraser, υπήρχε διαχωρισμός, ως προς το χρόνο λήψεως του πολλαπλασιαστή, μεταξύ των υποθέσεων των θανατηφόρων αστικών αδικημάτων και των υπολοίπων, όπου στις πρώτες αυτός ο χρόνος έπρεπε να είναι η ημερομηνία θανάτου του θύματος, ενώ στις δεύτερες θα έπρεπε να είναι η ημερομηνία της δίκης. Το σκεπτικό του, όμως, ήταν προσανατολισμένο στον απρόβλεπτο παράγοντα της ζωής παρά στην ημερομηνία της πραγματικής πληρωμής. Ακολούθησε η Graham v Dodds σε μια ίδια πορεία. Και οι δύο αποφάσεις, κατά το Supreme Court, λειτούργησαν σε μια εποχή όπου ο υπολογισμός της ζημιάς δεν ήταν τόσο περίπλοκη υπόθεση, όπως είναι σήμερα· σήμερα δεν βρίσκει λογική το σκεπτικό τους.

Το Supreme Court καθόρισε ως ημερομηνία λήψης του πολλαπλασιαστή, πλέον, την ημέρα της δίκης, που έχει την έννοια της έναρξης της δίκης, με την έκδοση του Κλητηρίου Εντάλματος της αγωγής. Επομένως, παύει, σε αυτές τις περιπτώσεις, να χρησιμοποιείται η ημερομηνία του θανάτου. Πληρέστερα, τον μηχανισμό, είχε εισηγηθεί η Law Commission στην αναφορά της Claims for Wrongful Death εδώ και χρόνια. Αυτή η απόφαση του Supreme Court ήταν μια αναμενόμενη διορθωτική παρέμβαση στο ΗΒ και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αναμένεται να ανοίξει το δρόμο για την αύξηση των αποζημιώσεων. Αυτή η πτυχή, μάλλον, ενδιαφέρει περισσότερο τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Η Cookson v Knowles είχε τύχει παραπομπής ή και εφαρμογής στην Κυπριακή νομολογία.

Η περίληψη της απόφασης σε video.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.