Η απόφαση του Εφετείου για το δικαίωμα εγγραφής ΜΕΜΟ

Σήμερα εκδόθηκε απόφαση του Εφετείου, το οποίο επιλήφθηκε του ζητήματος της δυνατότητας ενός εξ αποφάσεως πιστωτή να εγγράφει τη δικαστική απόφαση επί ακίνητης περιουσίας του εξ αποφάσεως οφειλέτη (ΜΕΜΟ) χωρίς συσχετισμό της αξίας των ακινήτων με το ύψος του χρέους. Ο εξ αποφάσεως οφειλέτης, στην προκειμένη περίπτωση, αξίωνε ακυρώσεις ορισμένων ΜΕΜΟ, με το επιχείρημα ότι η αξία των δεσμευμένων ακινήτων ήταν πολλαπλάσια του εξ αποφάσεως χρέους και ότι γι’ αυτό περιορίζεται το δικαίωμα ιδιοκτησίας και το δικαίωμα διάθεσης και εκμετάλλευσης της περιουσίας του.

Για το ζήτημα αυτό εκδόθηκαν μέχρι στιγμής διφορούμενες πρωτόδικες αποφάσεις, ενώ εκκρεμεί και πρόταση νόμου για τροποποίηση του άρθρου 53 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, που προβλέπει αυτό το μέτρο εκτέλεσης, για να εισαχθεί νομοθετικά περιορισμός, προοπτική που προκάλεσε τις αντιδράσεις του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου.

Καίρια, όσον αφορά τον χρόνο, παρά την παλαιότητα της Έφεσης, το Ανώτατο Δικαστήριο τοποθετήθηκε σήμερα επί του ζητήματος (ελπίζοντας ότι θα περάσει και κάποιο συναφές μήνυμα στον νομοθέτη), αποφασίζοντας και υπενθυμίζοντας τα εξής σημαντικά (μεταξύ άλλων, η έμφαση δική μου):

  • Ο περιορισμός του δικαιώματος ιδιοκτησίας για σκοπούς αναγκαστικής εκτέλεσης είναι θεμιτός.
  • Η επιβάρυνση που επέρχεται με την εγγραφή δικαστικής απόφασης και η συναφής απαγόρευση μεταβίβασης δεν συνιστούν περιορισμό του δικαιώματος διάθεσης και εκμετάλλευσης της ιδιοκτησίας κατά τρόπο που ν’ απολήγει σε ουσιαστική αφαίρεσή της και να την καθιστά αδρανή και αχρησιμοποίητη.
  • Το ζήτημα (δικαίωμα του πιστωτή να εγγράψει ΜΕΜΟ) δεν άπτεται της εξισορρόπησης συμφερόντων. Τέτοια εισήγηση παραλείπει τη δεδομένη υποχρέωση του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εξοφλήσει το χρέος, υποχρέωση που υφίσταται όχι μόνο έναντι του εξ αποφάσεως πιστωτή, αλλά και έναντι της έννομης τάξης, βεβαιωμένη με δικαστική απόφαση.
  • Η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων δεν είναι ζήτημα που εμπίπτει στην ιδιωτική σφαίρα των σχέσεων μεταξύ των διαδίκων, αλλά εγείρει ύψιστο ζήτημα δημοσίου συμφέροντος που αφορά καίρια την απονομή της δικαιοσύνης, εφόσον άπτεται του κύρους και της αποτελεσματικότητας των δικαστικών διαδικασιών.
  • Ο εξ αποφάσεως πιστωτής είναι φορέας δικαιώματος ιδιωτικού μεν συμφέροντος, αλλά δημοσίου ενδιαφέροντος. Ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν βρίσκεται στην αντίστοιχη θέση ως φορέας δικαιώματος, αλλά έχει πρωταρχικώς την υποχρέωση έναντι του αντιδίκου του, αλλά και έναντι του νόμου, να εξοφλήσει την απόφαση.
  • Η δέσμευση ακίνητης περιουσίας χωρίς συσχετισμό με το ύψος του χρέους δεν απολήγει σε κατάχρηση, εφόσον εξ αυτής και μόνο, δεν στοιχειοθετείται καταπίεση ή αλλότριος σκοπός.
  • Το άρθρο 55 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 σχετικά με την χρονική διάρκεια της εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης (10 χρόνια) και το άρθρο 56 του ιδίου Νόμου (μη δυνατότητα εκτέλεσης μετά τα 10 έτη, εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι δεν επηρεάζεται δυσμενώς ο εξ αποφάσεως οφειλέτης), αφενός συνιστούν εύλογους περιορισμούς για το ενδεχόμενο καταχρήσεων, αφετέρου πρέπει να γίνεται συνανάγνωσή τους με την Δ. 40, κ. 8 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας και με τη δυνατότητα του Δικαστηρίου, κατά την χορήγηση τέτοιας άδειας εκτέλεσης, επιβολής όρων ή εξόδων.
Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s