Δικαστική τεκμηρίωση με βάση μη επαρκή μαρτυρία και έμμεση παράβαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ

Είναι αρκετά ενδιαφέρουσα η σημερινή Erdinç Kurt and Others v. Turkey (αίτηση αρ. 50772/11 – 06.06.2017), με την οποία το ΕΔΔΑ διαπίστωσε, μεταξύ άλλων (βλ. μη υποχρεωτικότητα ενός κράτους να προβλέπει και ποινικές κυρώσεις για περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας, για να θεωρηθεί ότι παρέχει επαρκή θεραπεία, με βάση το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ), παράβαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή).

Τέτοια παράβαση απορρέουσα από το γεγονός ότι, σε αγωγή με βάση την ιατρική αμέλεια, με αξίωση αποζημιώσεων για σοβαρή νευρολογική βλάβη (ισχαιμική εγκεφαλοπάθεια που προκάλεσε ποσοστό αναπηρίας περί το 92%) που προκλήθηκε κατόπιν χειρουργικών επεμβάσεων αυξημένου κινδύνου (καρδιολογικής φύσης) σε παιδί, με την ενυπόγραφη τυπική συγκατάθεση των γονέων του (όπου αναγράφονταν οι κίνδυνοι), το Δικαστήριο είχε βασιστεί σε «ανεπαρκή» ιατρική μαρτυρία για να τεκμηριώσει τη διαπίστωση περί έλλειψης ιατρικής ευθύνης και κατ’ επέκταση την απόρριψη της αγωγής των προσφευγόντων.

Δίνεται κάποιο υποτυπώδες (ενδεχομένως περιπτωσιολογικό, αλλά χρήσιμο) περιεχόμενο στην έννοια της «ανεπαρκούς» ιατρικής μαρτυρίας. Στην προκειμένη περίπτωση, επρόκειτο για μαρτυρία που δεν απαντούσε καθόλου ή με τον δέοντα τεχνικό τρόπο στο πραγματικά τιθέμενο ζήτημα, εάν, εξαιρουμένου του κινδύνου που ενείχαν οι χειρουργικές επεμβάσεις, υπήρχε ή δεν υπήρχε συμβολή των ιατρών στη ζημιά. Ήταν μαρτυρία που απλά υποστήριζε την έλλειψη ιατρικής ευθύνης, λόγω της σοβαρότητας του προβλήματος της ασθενούς, ως εάν ο εμπειρογνώμων να μπορεί να αποφαίνεται και στο νομικό σκέλος (συχνή η τάση).

Βλέπουμε, όμως, και το ΕΔΔΑ, να επικρίνει, λίγο-πολύ, και τους δικονομικούς χειρισμούς του πρωτόδικου Δικαστηρίου της Άγκυρας, σε σχέση με την μη αποδοχή του αιτήματος των προσφευγόντων για προσκόμιση δεύτερης μαρτυρίας εμπειρογνώμονος, εις απάντηση της αμφισβητούμενης, από μέρους τους, ιατρικής μαρτυρίας, με τη δικαιολογία ότι η πρώτη μαρτυρία εμπειρογνώμονος που είχαν προσκομίσει ήταν αρκετή.  Όχι ως ένας περαιτέρω βαθμός δικαιοδοσίας, αλλά συνδέοντας αυτό τον δικονομικό χειρισμό με την επάρκεια της δικαστικής προστασίας και κατ’ επέκταση με το προστατευόμενο, δια του άρθρου 8, και προσβαλλόμενο, αγαθό.

Αυτός ο διαδικαστικός χειρισμός φαίνεται να συνέβαλε στην όλη εκτίμηση του ΕΔΔΑ, ότι τα Τουρκικά Δικαστήρια δεν ανταποκρίθηκαν επαρκώς στην απαίτηση των προσφευγόντων. Δεν ανταποκρίθηκαν με τρόπο που να ικανοποιεί τη σύμφυτη εξουσία και καθήκον τους να παρέχουν προστασία, στην προκειμένη περίπτωση, όσον αφορά το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα του θύματος, όπως αυτό (μαζί με τη διανοητική ακεραιότητα) εμπίπτει στο ευρύ πεδίο προστασίας του άρθρου 8 (και επειδή εμπίπτει σε αυτό το πεδίο προστασίας δεν χρειάστηκε η εξέτασή του σε οποιαδήποτε άλλη νομική βάση).

Θα μπορούσε, ίσως, να λεχθεί ότι πρόκειται για μια δυναμική έμμεσης ή δευτερογενούς παράβασης του – διευρυμένου – άρθρου 8 της ΕΣΔΑ, δια αυτού του δικαστικού χειρισμού (δηλαδή πέρα από την άμεση ή πρωτογενή παράβαση δια της αδικοπραξίας – ένεκα της μη ορθής δικαστικής διερεύνησης ή αντιμετώπισης της αδικοπραξίας).

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.