ΕΔΔΑ: Αναβολή εκδίκασης λόγω κωλύματος δικηγόρου που είναι απασχολημένος σε άλλη υπόθεση

Η Bartaia v. Georgia (αίτηση αρ. 10978/06) (26.07.2018) είναι πρακτικής χρησιμότητας. Το ΕΔΔΑ διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 6 § 1 της ΕΣΔΑ. Ο προσφεύγων είχε ενεργοποιήσει δικαστική διαδικασία εναντίον του εργοδότη του, για παράνομη απόλυση. Ο δικηγόρος του ζήτησε, δια επιστολής του, αναβολή της δικασίμου, για τον λόγο ότι είχε προγραμματισμένη άλλη ακρόαση στο Ανώτατο Δικαστήριο και θα απουσίαζε. Δεν απαντήθηκε από το δικαστήριο η επιστολή του δικηγόρου, επομένως ο προσφεύγων εμφανίστηκε προσωπικά στη διαδικασία, υποβάλλοντας ο ίδιος αίτημα για αναβολή, για τον λόγο ότι ο δικηγόρος του, που χειρίζεται την υπόθεση γι’ αυτόν, ήταν απασχολημένος σε άλλη υπόθεση, και ο ίδιος δεν επιθυμούσε να χειριστεί την υπόθεσή του μόνος του, χωρίς τον δικηγόρο του. Το αίτημά του απορρίφθηκε και το δικαστήριο, που εξέλαβε ότι ο προσφεύγων δεν ήθελε να συμμετάσχει στη διαδικασία που ο ίδιος ενεργοποίησε (δεν την προώθησε) και αυτό συνιστούσε απουσία από τη δίκη, προχώρησε και εξέδωσε απόφαση, με την οποία απέρριψε την υπόθεσή του.

Προσπάθεια του προσφεύγοντος να παραμερίσει την απορριπτική απόφαση (καθότι δεν προβλέπονταν δικαίωμα έφεσης εναντίον της ερήμην εκδοθείσας απόφασης) είχε αποτύχει, στη βάση του ότι, με βάση το Γεωργιανό δίκαιο, δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την άρνηση του προσφεύγοντος να συμμετάσχει στην υπόθεσή του και η απουσία του δικηγόρου του δεν θεωρείται καλός λόγος παραμερισμού δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε ερήμην (ανάμεσα στους προβλεπόμενους στον κλειστό κατάλογο της σχετικής πρόνοιας), ενώ ο προσφεύγων ήταν ενήμερος για τις συνέπειες της άρνησής του να συμμετάσχει στην ακρόαση της υπόθεσής του. Στάση που διατηρήθηκε και σε άλλους βαθμούς δικαιοδοσίας. Το παράπονο του προσφεύγοντος, ευλόγως, ήταν ότι δεν είχε τύχει δίκαιης δίκης, ήτοι δεν είχε τη δυνατότητα αποτελεσματικής συμμετοχής στην υπόθεσή του και ακρόασης σε ισότιμη βάση με τον αντίδικό του (ισότητα όπλων), ο οποίος εκπροσωπούνταν από δικηγόρο.

Το ΕΔΔΑ, διαπιστώνοντας την παράβαση του άρθρου 6 § 1, χρήσιμα, επισήμανε (επαναλαμβάνοντας) τη δυνατή εννοιολογική διαφοροποίηση της «δίκαιης δίκης» στις αστικές υποθέσεις από την αντίστοιχη έννοια στις ποινικές υποθέσεις, παρόλο που η «αστική πτυχή» του άρθρου 6 πρέπει να εμπνέεται από την «ποινική πτυχή» του ιδίου (όπως εν προκειμένω για τις δίκες in absentia). Εφαρμόζοντας τις σχετικές αρχές για τις (ποινικές) δίκες in absentia στο αστικό πλαίσιο, το ΕΔΔΑ επισήμανε πως, ακόμα κι αν στις αστικές υποθέσεις δεν υπάρχει αυτομάτως / υποχρεωτικό δικαίωμα σε εκπροσώπηση από δικηγόρο, όταν ο ίδιος ο διάδικος επιθυμεί να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο και αιτείται αναβολής λόγω κωλύματος του δικηγόρου του και επειδή χωρίς τον δικηγόρο του δεν είναι εφικτό γι’ αυτόν να χειριστεί την υπόθεσή του, είναι αναμενόμενο το Δικαστήριο να εξετάζει το αίτημα και να το απαντά. Επί της ουσίας, κατά πόσον είναι αναγκαία η εκπροσώπηση από δικηγόρο, κρίνεται in concreto, με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε υπόθεσης (π.χ. πολυπλοκότητα, κ.λπ.).

Στην υπό αναφορά περίπτωση, το δικαστήριο δεν είχε εξετάσει κατά πόσον υπάρχει μαρτυρία ότι ο προσφεύγων ή ο δικηγόρος του, που αιτούνταν αναβολής, οποιοσδήποτε εξ αυτών, ενεργούσε με κακοπιστία, λόγου χάριν για να προκαλέσει καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Απεναντίας, αγνόησε δύο αιτήματα που δεόντως υποβλήθηκαν σε αυτό (ένα από τον δικηγόρο κι ένα από τον διάδικο), θεωρώντας γενικά ότι η απουσία δικηγόρου δεν συνιστά «εμπόδιο» για τη διεξαγωγή της δίκης, με δεδομένη την ανισότητα σε σχέση με την άλλη πλευρά, που εκπροσωπούνταν από δικηγόρο, να είναι, επίσης, σημαντική, υπό τις περιστάσεις. Είχε μεν εξηγήσει στον προσφεύγοντα ότι η άρνησή του να συμμετάσχει στη δίκη χωρίς τον δικηγόρο του (που κακώς ερμήνευσε ως άρνησή του να προωθήσει την υπόθεσή του) ενείχε τον κίνδυνο έκδοσης δικαστικής απόφασης ως στην απουσία του, αλλά στην εξήγηση που είχε δοθεί δεν αναφέρονταν με κάποιο σαφή και κατανοητό τρόπο ότι τέτοια απόφαση θα ήταν απορριπτική της αγωγής του, ότι δεν θα είχε δικαίωμα έφεσης επί αυτής, κ.λπ., ώστε να δοθούν, εν πάση περιπτώσει, στον προσφεύγοντα όλα τα μέσα να εκτιμήσει τη συμπεριφορά του.

Το ΕΔΔΑ δεν δέχθηκε τη δικαιολογία ότι η ύπαρξη υποχρέωσης του δικηγόρου σε άλλη υπόθεση που εκκρεμούσε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου εκ προοιμίου συνιστούσε μη σοβαρό λόγο, και ότι μπορούσε δίχως άλλο να προσεγγιστεί ως προσπάθεια καθυστέρησης στην εκδίκαση της υπόθεσης, λέγοντας, χαρακτηριστικά:

«Such an overly formalistic and inflexible approach was at odds with the due diligence principle that the domestic courts must apply so as to secure the genuine and effective enjoyment of the rights guaranteed under Article 6 of the Convention.»

Το ΕΔΔΑ, σημειώνοντας το γεγονός ότι ο προσφεύγων εκπροσωπούνταν από δικηγόρο από την αρχή της διαδικασίας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την υπόθεσή του, αφήνει αιχμές και σε σχέση με το καθήκον του δικηγόρου, εν γνώσει ότι δεν είχε απαντηθεί το δικό του αίτημα για αναβολή, που θα μπορούσε να σημαίνει κατά κάποιον τρόπο απόρριψη, να εφοδιάσει τον πελάτη του με όλα τα μέσα (εάν δεν μπορούσε να κάνει άλλες διευθετήσεις), για να μπορέσει να χειριστεί κάποιο νέο αίτημα για αναβολή στη δικάσιμο που ο ίδιος ο δικηγόρος θα ήταν απών.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.