Μια ωραία πινελιά από το ΕΔΔΑ για τα προσωπικά δεδομένα και τη δημοσίευση των δικαστικών αποφάσεων

Παρουσιάζει ένα ωραίο ενδιαφέρον η Vicent Del Campo v. Spain (αίτηση αρ. 25527/13) στην οποία το ΕΔΔΑ διαπίστωσε σήμερα (06.11.2018) παράβαση του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ (δικαίωμα σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή), το οποίο εκτείνεται στην προστασία της τιμής και της αξιοπρέπειας του ατόμου.

Ο προσφεύγων, δημόσιος υπάλληλος, πληροφορήθηκε από τα ΜΜΕ για την έκδοση απόφασης εναντίον του δημοσίου (εργοδότη), που τον κατονόμαζε. Ήταν διαδικασία που ήγειρε προ ετών υφιστάμενη συνάδελφός του εναντίον του εργοδότη, με ισχυρισμούς για παρενόχληση και εκφοβισμό στον χώρο εργασίας από τον ίδιο τον προσφεύγοντα. Είχε απορριφθεί, από τα ισπανικά δικαστήρια, αίτημα του του προσφεύγοντος να παρέμβει στη δικαστική διαδικασία μετά την έκδοση της απόφασης, ώστε να του επιτραπεί τότε ακρόαση για να υπερασπιστεί τον εαυτό του έναντι στους ισχυρισμούς αυτούς. Παρόλο που δικαιολογούνταν η μη προσθήκη του ως διαδίκου, λόγω της φύσης της διαδικασίας (διοικητική, που δεν δημιουργούσε res judicata σε σχετική αγωγή αποκατάστασης που μπορούσε να εγείρει ο προσφεύγων σε άλλη βάση), δεν υπήρχε καλός λόγος για τον οποίο επιτράπηκε ο στιγματισμός του προσφεύγοντος σε μια τέτοια διαδικασία στην οποία δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να ήταν διάδικο μέρος, και που λόγω και του τρόπου ενημέρωσής του για την υπόθεση γενικά (από τα ΜΜΕ), δεν είχε τη δυνατότητα να αιτηθεί μη δημοσίευση του ονόματός του.

Θεωρήθηκε η ισπανική ρύθμιση για τη δημοσίευση των δικαστικών αποφάσεων. Η δημοσίευση της ταυτότητας του προσφεύγοντος μέσα στη δικαστική απόφαση σε συνάρτηση με τα ευρήματα σχετικά με τη συμπεριφορά του αποφασίστηκε ότι συνυφαίνεται με το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ. Παρόλο που αυτή η παρέμβαση είναι σύμφωνη με τον νόμο και εξυπηρετεί έναν νόμιμο σκοπό, βρήκε κάποια εμπόδια στο τρίτο σκαλοπάτι, όσον αφορά την αναγκαιότητά της σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία. Εκφράστηκε μεν το δημόσιο συμφέρον στη διασφάλιση της δικαστικής διαφάνειας και η χρησιμότητα της δημοσίευσης του σκεπτικού μιας δικαστικής απόφασης για το υπό συζήτηση θέμα. Από την άλλη, τα εγχώρια δικαστήρια δεν είχαν περιοριστεί στο να εξετάσουν την αυστηρή ευθύνη του εργοδότη, κι ενώ δεν ήταν απαραίτητο με βάση τη νομοθετική βάση που χρησιμοποιούνταν, κατονόμασαν τον προσφεύγοντα προβαίνοντας σε ευρήματα σχετικά με τη συμπεριφορά του, ότι συνιστούσε επανειλημμένη ψυχολογική παρενόχληση, και γενικά παρέχοντας πλούσια πληροφορία, που ήταν ικανή να προκαλέσει στίγμα για τον προσφεύγοντα. Υπό τις περιστάσεις, υπερτερούσε η ανάγκη προστασίας των προσωπικών δεδομένων του προσφεύγοντος, και υπήρχε, προς αυτό, και η επιλογή χρησιμοποίησης των αρχικών του ονόματός του, προς αποφυγή τέτοιου στιγματισμού, και δεν ήταν σαφές γιατί δεν έγινε τέτοια επεξεργασία ή ανωνυμοποίηση.

Χρησιμότατη και η νύξη ότι, με δεδομένο πως η δημοσίευση και κοινολόγηση του περιεχομένου των δικαστικών αποφάσεων αποφασίζονταν ή ρυθμίζονταν σε επίπεδο πρωτοκολλητείου, αντί από τα ίδια τα δικαστήρια δικαιοδοτικά, το ισπανικό High Court of Justice θα έπρεπε και μπορούσε, κατά το ΕΔΔΑ, να κάνει περισσότερα σε πρώτο στάδιο για να προστατεύσει την ιδιωτικότητα του προσφεύγοντος.

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.