Προσωρινή παύση

Κάποτε συμβαίνουν και δύσκολα πράγματα. Διαφορετικά στη ζωή του καθενός. Αναλόγως και του μέτρου δυσκολίας που έχει να χρησιμοποιεί ο καθένας. Όχι κατ’ ανάγκη δυσάρεστα ή ευχάριστα (αυτή η κατηγοριοποίηση δεν ισχύει απόλυτα)· που μας αναγκάζουν ν’ αλλάξουμε κάπως τα συνήθη δεδομένα μας, κάποια προσωρινά, άλλα μόνιμα, κάποια κομβικής σημασίας, άλλα επουσιωδέστερα. Είναι μια διαδικασία αναθεώρησης που γίνεται. Ιδίως κατά τη διάρκεια και προς το τέλος μιας μάχης· μετά που ησυχάζουν οι έντονοι ρυθμοί. Εκεί, ακόμα κι αν είναι καλή η έκβαση, ακόμα κι αν μιλάμε για μια νίκη, βγαίνει κι αρχίζει παρέλαση η κούραση όλης της προηγούμενης προσπάθειας. Είναι ολοένα καλύτερη απ’ ότι στην αρχή κι η συνειδητοποίηση του τι ακριβώς συνέβη, τι υπήρχε, τι μένει. Αναγκαστικά η αναθεώρηση, το μέτρημα, ο απολογισμός, τα συναφή· δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Και βλέπεις, ολόκληροι άνθρωποι με σχέσεις που χρονίζουν κι είναι φορτωμένες λογής στιγμές, παλιές συνήθειες, αδιάσειστες αντιλήψεις και στέρεες επιθυμίες, μπαίνουν όλα σ’ αυτή την αλλόκοτη μηχανή, στροβιλίζονται, κάποια βγαίνουν αλώβητα, άλλα αλλιώς, άλλα δεν βγαίνουν καθόλου (εξάλλου μερικά είχαν ήδη από μόνα τους εξαφανιστεί).

Φαντάσου, ας πούμε, έναν στρατιώτη σ’ ένα πόλεμο, στον οποίο (πρέπει να) πηγαίνει μόνος του. Πολεμά σ’ όλες τις μάχες, αδιάκοπα, υπεύθυνα, θαρραλέα. Δεν αναλογίζεται οτιδήποτε άλλο. Τις τόσες πληγές στο σώμα του δεν τις μετρά και δεν τις αισθάνεται καν. Ό,τι υπάρχει στον νου του είναι αυτός πόλεμος κι η επιθυμία του να τελειώσει· και για τον σκοπό αυτό είναι, αναμφίβολα, πολύ δυνατός. Ο πόλεμος διαρκεί για χρόνια, έχει γίνει πια η καθημερινότητά του. Έτσι, έχει ξεχάσει τις λεπτομέρειες του πώς ήταν η ζωή πριν απ’ αυτόν, οι άνθρωποι που άφησε πίσω του, το σπίτι του, πώς περνούσε ο χρόνος του· τα’ χει κρατήσει σ’ ένα πρίσμα νοσταλγικότητας, μ’ όλα τα ωραία χρώματα και τις εξιδανικεύσεις τους. Κάποια στιγμή, του λένε «ε, τελείωσε ο πόλεμος, ώρα να γυρίσεις σπίτι». Αποχαιρετά τους συμπολεμιστές του με συγκίνηση, όλοι μικροί «ήρωες», κι επιστρέφει σπίτι, μ’ ανάμεικτα ενθουσιασμό κι αμηχανία. Ο κόσμος όλος του φαίνεται αρκετά διαφορετικός έξω απ’ αυτό τον πόλεμο. Όχι απλά επειδή έχει αλλάξει ο κόσμος (έχει κι αυτός αλλάξει σε κάποιο βαθμό, γιατί πέρασε κι από πάνω του ο χρόνος), κι οπωσδήποτε όχι γιατί του αρέσει ο πόλεμος ή τον έχει συνηθίσει. Έχει μάλλον αλλάξει ο ίδιος μέσα από τόσα χιλιόμετρα ζωής που διένυσε, έτσι πολεμώντας. Κι όλη η σημασία είναι μάλλον πια ν’ αποβάλει τα αρνητικά και να κρατήσει τα θετικά· αφού κατορθώσει ν’ αξιολογήσει, ποιο είναι τι.

Ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν απ’ όποια δυσκολία ή πόλεμο ή αναθεώρηση κι αν περάσουν, όση κι αν είναι η διάρκεια. Είναι απ’ αυτά που είναι ίσως λίγο πιο συνυφασμένα με την προσωπικότητά μας, που δεν συνιστούν απλές συνήθειες. Έτσι, μεταξύ άλλων, δεν σταμάτησα και δεν θα σταματήσω κι εγώ οποτεδήποτε να γράφω, γενικά, τα ανεξάντλητα νομικά κι άλλα που θαρρώ πως έχω να γράψω· όπως δεν σταμάτησα και δεν θα σταματήσω να δουλεύω, να σπουδάζω, να μαθαίνω, να προσπαθώ κάτι καλύτερο ή έστω το καλό. Ανεξαρτήτως αντιπάλου. Αν και κάποιοι αντίπαλοι, είναι γεγονός, μοιάζουν τρομακτικοί στην αρχή ή έχουν τη φήμη ότι είναι επάρατοι ή κουβαλούν ένα απαίσιο όνομα που δεν τολμούν να συλλαβίσουν πολλοί, ίσως από φόβο. Όποια κι αν είναι η καταραμένη μάχη, δεν υπάρχει χειρότερος αντίπαλος απ’ τον εαυτό μας όταν δειλιάζει ή εγκαταλείπει· οταν σταματά να προσπαθεί απλά επειδή ξεβολεύεται· όταν παραχωρεί ένα σωρό δικαιώματα· όταν δεν ορθώνει ανάστημα μπροστά στα βουνά του. Η ανάβαση σ’ αυτό το «βουνό» πήρε κάπου 2+ χρόνια, χωρίς ανάσα, χωρίς διάλειμμα από οποιαδήποτε υποχρέωση. Tώρα, σ’ αυτό τον σταθμό, τον (ελπίζω) αίσια τερματικό, επειδή ήρθε όπως φαίνεται από μόνη της η ώρα της αναθεώρησης κι η κούραση που επικράτησε τελικά είναι μεγάλη, ώστε να υπερκαλύπτει το όποιο κατόρθωμα, πρέπει να υπάρξει διάλειμμα κι αποχή από κάποιες μη απόλυτα απαραίτητες δραστηριότητες (ακριβώς γι’ αυτό, επειδή δεν είναι απόλυτα «απαραίτητες», με την έννοια της αναγκαιότητας για κάλυψη αναγκών διαβίωσης, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητες και ταυτόχρονα πολύτιμες για ένα σωρό άλλους λόγους), για κάποιο καιρό. Μεταξύ αυτών κι απ’ το να γράφω δημόσια εδώ, στη σελίδα αυτή, για τους σκοπούς της, τη σημασία των οποίων φυσικά δεν έχω αποβάλει· απεναντίας. Με προοπτική την πλήρη ανάκαμψη κι επάνοδο το συντομότερο δυνατόν· τότε με περισσότερα και καλύτερα κείμενα, παρουσιάσεις και συζητήσεις.

Εννοείται, τέτοια παύση, που δεν είναι και γενικευμένη κι η προσπάθεια είναι να μη διαρκέσει περισσότερο από όσο χρειάζεται, δεν ισχύει για οποιονδήποτε άλλο είναι ή θέλει να γίνει συντάκτης στη σελίδα (εφόσον είναι επαγγελματίας σε κλάδους συναφείς με το δίκαιο, τη νομική ψυχολογία και τη βιοηθική, δικηγόρος, δικαστής, νομικός, ψυχολόγος, ακαδημαϊκός, ιατρός, νοσηλευτής, κ.λπ.) και πρόθυμος συνοδοιπόρος στους σκοπούς της. Προς αυτό, οφείλω να ευχαριστήσω για το μέχρι σήμερα ενδιαφέρον για τη θεματολογία της σελίδας αυτής. Σύμφωνα με τα συνοπτικά στατιστικά της, η επισκεψιμότητα αυξήθηκε διαχρονικά με σταθερό ρυθμό, ώστε να ενθαρρύνει την ενίσχυση της προσπάθειας της να επικοινωνήσει ελεύθερα και εύκολα τις επιστήμες με τις οποίες καταπιάνεται, τόσο από την επαγγελματική οπτική όσο κι απ’ την ακαδημαϊκή, ταυτόχρονα με την προσπάθεια διασφάλισης της ποιότητας του περιεχομένου της.

PSYCHONOMIKA-STAT.1

PSYCHONOMIKA-STAT.2

 

Advertisements

Υποβολή σχολίου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.